X
تبلیغات
رایتل

کتابـــنامه

+ چند سال پیش همه چیز می دانستم، امروز هیچ نمی دانم. کتاب خواندن، یک کشف پیش رونده ی مهیج است، تا مُدام به نادانی ات پی ببری.

جمعه 26 آبان 1396 ساعت 09:34

تصادف شبانه - پاتریک مودیانو

سالها پیش وقتی داشتم پا به سن بلوغ (در ترجمه دیگر سن قانونی) می گذاشتم دیروقت از میدان پیرامید می گذشتم تا به کنکورد بروم که یکهو اتومبیلی از تاریکی بیرون آمد ،اول خیال کردم از بغلم رد می شود ولی بعد درد شدیدی از قوزک پا تا زانویم احساس کردم ،افتادم روی پیاده رو ولی توانستم بلند شوم .اتومبیل از مسیرش خارج شده و با سر و صدای خرد شدن شیشه ها به یکی از طاق های هلالی میدان خورده بود. در ماشین باز شد و زنی تلو تلو خوران بیرون آمد...

این چند خط ابتدایی داستان است ،داستانی که از زاویه دید اول شخص روایت می شود و خواننده هرچه تا پایان به انتظار دانستن نام این راوی جوان می ماند تا انتهاخبری نمی شود و  نامی از او برده نمی شود .جوانی سردر  گم و حیران و سرگشته در میان همهمه و هیاهوی شهر ،نمادی از انسان شهر نشین و تنهایی اش.

جوان که در حال قدم زدن شبانه در خیابان های شهر پاریس بود در تاریکی شب با یک فیات سبز چمنی تصادف می کند ،این تصادف که نام کتاب را هم از آن خود کرده است برای او یک تصادف معمولی نیست (البته طبیعتا تصادف درهر صورت یک چیز معمولی نیست)و این شوک وارد شده بر زندگی در خلسه اش  باعث ایجاد سوالاتی در ذهنش می شود و یادآور خاطراتی از دوران کودکی اش که آنها را  فراموش کرده بود.

راننده فیات سبز چمنی  زن جوانیست به نام ژاکلین بوسِرژان که به دلیل آسیب سطحی که در تصادف دیده به همراه جوان راهی بیمارستان می شود . درطول مسیر جوان جذب  چهره زن می شود و احساس  می کند او روزی بخشی از زندگی اش بوده و سالها او را می شناسد.

در بیمارستان  ،جوانِ بی نام  تحت تاثیر شوک و گیجی  تصادف و همچنین  اِترِ استنشاق شده درنظرش اتفاقات مبهم و شک برانگیزی در اطراف زن رخ می دهد وسر انجام وقتی به هوش می آید متوجه می شود که او را گم کرده است.

مردی سبزه و چهار شانه با موهای بسیار کوتاهِ خرمایی که گویی از آشنایان زن  است کارهای مربوط به پذیرش هر دو بیمار دربیمارستان  را انجام داده و صورتحساب راهم پرداخت می کند وپس از آن در طول تمام ده روزی که جوان در بیمارستان بستری بود به مانند ژاکلین ناپدید می شود تا اینکه در روز مرخص شدن جوان بی نام در مقابل خیابان بیمارستان به انتظارش می نشیند. موخرماییِ چهارشانه یک امضا پای برگه ای تحت عنوان گزارش تصادف از او میگیرد و مقداری پول به او میدهد . 

راوی جوان که همچنان در فکر زن است از موقعیت پیش آمده استفاده می کند و از موخرمایی می پرسد که آن زن کیست ؟  موخرمایی با یک جواب سر بالا به او می گوید هم برای خودت و هم بقیه بهتر است این تصادف را فراموش کنی  .

این پاسخ نه تنها به فراموش کردن تصادف توسط جوان کمک نمی کند ، بلکه آغازی می شود برای پرسه زنی های شبانه او در خیابان ها ،محله ها و کافه های شهر پاریس در جستجوی یک فیات سبز چمنی و راننده اش ،ژاکلین بوسِرژان.

   +همانطور که راوی خودش می گوید این تصادف در به موقع ترین زمان ممکن در زندگی اش برای او اتفاق افتاده است و برایش ایجاد معنایی کرده است که گذشته و هویت فراموش شده اش را به وسیله آن باز می یابد و این را در ارتباط های بین حادثه ها و اشخاص جستجو می کند.

 ++  در طول متن بارها نام بسیاری از کوچه و خیابان ها و کافه های پاریس تکرار می شود که طبیعتا برای یک پاریسی می تواند جالب باشد اما شنیدن تلفظ این همه حرف "ژ" در کلمات مختلف با لحن راوی کتاب صوتی حداقل برای من زیاد جالب نبود.

.......................................................

پاتریک مودیانو نویسنده و فیلم نامه نویس فرانسوی  است. او در سال 1945 از مادری بلژیکی و پدری ایتالیایی در فرانسه بدنیا آمده است، مودیانو جزء نویسندگان سرشناس امروز فرانسه به شمار می آید ،او که نویسنده پر کاریست تا کنون نزدیک به 30 کتاب  منتشرکرده است که بیشتر این آثار توسط مترجمان مختلف  به زبان فارسی ترجمه شده اند .مودیانو که بیش از هر چیز به خاطر کسب جایزه نوبل ادبیات در سال 2014 شناخته می شود موفق به کسب جایزه گنکور و چند جایزه مهم دیگر هم شده است .


مشخصات کتاب من :

کتاب صوتی تصادف شبانه -ترجمه :حسین سلیمانی نژاد - راوی :علی دنیوی ساروی - ناشر :آوانامه باهمکاری نشر چشمه - مدت زمان کتاب: 4 ساعت و 13 دقیقه- به قیمت 10000 تومان -  نسخه کاغذی :حدود 145 صفحه.


 +++  در ادامه مطلب  بخشهایی از متن کتاب را  آورده ام .

..............................................................................

   ++++ مودیانو در گفت و گو با مجله لیر درباره کتاب تصادف شبانه می گوید :"در این رمان سعی کرده ام فضاسازی داستان متناسب با شخصیت اصلی و زمانه ای باشد که او در آن می زید،فضایی غیر عادی وبدون ساختار و به همراه پدر و مادری که فقط شبحی از آنان حضور دارد .در بیمارستان تشخیص داده بودند که این مرد جوان مواد مخدر مصرف کرده است ،ولی او اصلا به خلسه ناشی از مصرف مواد نیازی ندارد ،چرا که به خودی خود در این حالت به سر می برد .به سختی می توان توضیح داد. این چیزی است که می خواستم نشان بدهم،چون در دوره ای آن را تجربه کرده بودم"

-------------------------------------------------------------

بخش هایی از متن کتاب:

  - بعضی شب ها از خودم می پرسیدم این جست و جو به جایی می رسد یا نه ؟ اصلا چرا شروع اش کردم ؟ یعنی حماقتم را نشان می داد ؟ مدت ها پیش شاید حتی قبل از دوران نوجوانی اینطور حس می کردم که اصل و نسبی ندارم.یادم می آید بعد ازظهر یک روز بارانی مردی با بارانی خاکستری گاباردین خاکستری و ته ریش برگه هایی در کارتیه لاتن پخش می کرد ،توی اون برگه ها پرسشنامه ای بود که مربوط می شد به یک تحقیق در مورد جوانی.

سوال ها به نظرم عجیب می آمدند : ساختار خانوادگی شما چگونه بوده است  ؟ جواب داده بودم ساختاری نداشته ام . 

خودتان فکر میکنید پسر یا دختر خوبی برای والدینتان هستید ؟  هیچ وقت پسر کسی نبوده ام  .

با تحصیلاتی که فراگرفته اید قصد دارید به پدر و مادرتان احترام بگذارید و خودتان را با محیط اجتماعی وفق دهید ؟  تحصیلاتی نداشته ام،محیط اجتماعی هم نداشته ام . 

ترجیح می دهید انقلاب کنید یا به تماشای چشم اندازی زیبا بیندیشید ؟  تماشای چشم انداز زیبا .

کدامیک را ترجیح می دهید تداوم عذاب یا کوتاهی خوشبختی ؟ کوتاهی خوشبختی.

می خواهید زندگی تان را تغییر دهید یا تفاهم از دست رفته را دوباره به دست بیاورید ؟ تفاهم از دست رفته را دوباره به دست بیاورم . 

ولی تفاهم از دست رفته شامل چه چیزهایی می شد ؟

توی اتاقم در هتل ورمید از خودم پرسیدم باوجود بی اصل و نسب بودن و نابسامانی دوران کودکی ام آیا دنبال پیداکردن نقطه ی ثابت یا چیز دلگرم کننده ای مثل چشم انداز نیستم تا به کمکش بتوانم دوباره پا بگیرم . شاید از بخش بزرگی از زندگی ام که مثل پایه ی محکمی زیر شنهای روان بود اطلاع نداشتم. بنابراین دلم رو به فیات سبز چمنی و راننده اش خوش کردم ،بلکه این دوره رو کشف کنم.


- از خودم می پرسم آیا شبی که اتومبیل به من زد به ایستگاه شمال نرفته بودم تا  هلن ناواشین را تا قطارش همراهی کنم ؟ فراموشی بالاخره دوره های طولانی از زندگی مان را می بلعد و گاهی هم رشته های کوچک میانی را هم پاره می کند . در این فیلم قدیمی، کپک های نوار باعث پرش های زمانی می شوند و این احساس را به وجود می آورند که دو حادثه با ماه ها فاصله زمانی در یک روز اتفاق افتاده اند و حتی همزمان بوده اند با پخش این تصاویر ناقص و حذف شده که در شدید ترین حد آشفتگی ذهنی در اوج نا امیدی روی هم سوار شده اند و گاه آرام و گاه نا منظم دنبال هم می آیند چطور می شود کوچکترین ارتباطی بین شان برقرار کرد ؟ دست آخر سرم گیج می رود ...


- بو ها بهترین چیز برای جان دادن به گذشته هستند .


- احساس می کردم آدمِ بدون چشم انداز ،آدمِ محرومی است،یک جور آدمِ علیل.
نظرات (9)
+ مهدخت
واای مودیانو :))

خیابان بوتیک های خاموش اش رو بی اندازه دوست دارم( اون آغاز ِ بی بدیل ِ کتاب ..) . هرچند همین کتاب اش رو با لذت تمام خوندم.

یکی از المان های بارز کارهای مودیانو نوستالژی ست . کاویدن ِ مکرر دهلیزهای ذهن برای پیدا کردن ِ ردی از یک خاطره و اتفاق ِ دور و گم و رنگ باخته و تلاش برای جان دادن به همون اتفاق در حال و اکنون به واسطه ی یک رخداد ِ ناگهانی . پرسه زدن ها . نام دقیق تک تک مکان ها و ...
سلام.
جمعه 26 آبان 1396 ساعت 11:21
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
بله مودیانو .اسمی که همیشه منو یاد ایتالیایی ها میندازه . تازه متوجه شدم پدرش ایتالیایی بوده.
این اولین کتابی بود که ازش می خوندم . در طول خوندن به قول شما وقتی در حال کاویدن دهلیز های ذهن بود گاهی احساس میکردم خودم هم گم شدم . و این که گفتید ردی از یک خاطره گم و رنگ باخته به واقع در این کتاب همینطور بود منتها این خاطره اونقدر رنگ باخته که تقریبا محوه . تجربه خوبی بود اما کتابی نبود که خیلی دوستش داشته باشم.
اینطور که از اینور و اونور شنیدم بهترین کتابش کتابیه که شما اشاره کردی یعنی خیابان بوتیک های خاموش . هرچند خودش در مصاحبه ای که بعد ازگرفتن نوبل باهاش انجام شد وقتی ازش پرسیدن بهترین کتاب به نظر خودت چیه گفت بنظرم آخرین کتابم :" تادر محله گم نشوی"
اوه یک وبلاگ دیگه برای معرفی کتاب
از مودیانو دو کتاب خوندم. تا در محله گم نشوی بود و یکی دیگه. خیلی دوست داشتم هر دو رو
دوشنبه 29 آبان 1396 ساعت 10:56
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
اِ . شما که قبلاٌ هم اومده بودید اینجا.
مدرکش هم کامنتتان در مطلب "آیا دانایی رنج عظیمی..."
از این نویسنده تا بحال کتابی نخوندم.
به نظرم کتاب های صوتی، یک خصلت جالبی دارند که اینطور است؛ میزان جذابیت داستان رابطه ی مستقیمی با صدای راوی دارد. مدتی بود که کتاب های صوتی شبکه ی رادیویی را دانلود می کردم با صدای بهروز رضوی. یادم هست حتی بی مزه ترین داستان ها هم با صدای این گوینده، به شکل عجیبی جذاب می شد. لااقل برای من اینطور بود.
این روش یعنی شنیدن داستان برای مواقعی که امکان دست گرفتن کتاب را نداری، فوق العاده است.
سه‌شنبه 30 آبان 1396 ساعت 11:56
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام بر بندبازِ کم پیدا .
این صدا و شیوه بیان متن و دیالوگ ها در کتاب صوتی خیلی مهمه . اوایل فکر میکردم این طور نیست . اما تجربه ثابت کرد هست .
این دومین کتاب صوتته که تو وبلاگ معرفی کردم .این راوی هم به نسبت خوب بود .حداقل اسامی فراوان فرانسوی داخل متن رو از من بهتر تلفظ می کرد.
اما من از راوی نان سالهای جوانی بیشتر خوشم اومد.
قطعاٌ در هر حالتی بشود کتاب را دست گرفت در اون حالتی که من این کتاب رو گوش دادم نمیشه هیچ کتابی رو بدست گرفت.
سلام . چ جالب که کتابی رو با این دقت میخونید و آخرش میگید کتابی نبود که دوسش داشته باشم. این موضوع برام خیلی عجیب و جالبه.
یکبار با کتاب فرنی و زویی اینکارو انجام دادم. ولی واقعا شاهکار بود.
تا حالا مطمئن بودم یک کتابخونم. با دیدن شما و دوستانتون مطمئن شدم من بازیگوشانه کتاب می خوندم.
سه‌شنبه 30 آبان 1396 ساعت 22:13
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
به نظرم کتاب رو باید به دقت بخونیم تا ببینیم ازش خوشمون میاد یا نه . مثلا من کتابهایی رو چند سال پیش همینجوری خوندم و حالا که با دقت میخونم متوجه میشم که چقدر مسائل و ریزه کارایی های جالبی داشته که من بهش توجه نکردم .
البته این با دقت خوندن موهبتی است که وبلاگ نصیبم کرده .
مطمئن باشید که کتابخوانید از نوشته هایتان مشخص است .این نظر لطف شماست که من را هم در زمره آن کتابخوانان حرفه ای قرار می دهید . وگرنه اگر به خودم باشد میگویم که مشت نمونه خروار است. یک نمونه از سهم کم خوانی ام همین مثالی که زدید فرنی و زویی و هیچ اثر دیگری از سلینجررا نخوانده ام.
+ مدادسیاه
این کتاب تنها کاری است که از مودیانو خواندم. راستش آن قدر جذبم نکرد که مشتاق خواندن دیگر کارهای او بشوم.
چهارشنبه 1 آذر 1396 ساعت 12:11
امتیاز: 0 0
پاسخ:
من هم تنها همین کتاب رو ازش خوندم .
اینجور که دوستان میگن گویا کتاب خیابان بوتیک های خاموش و یا تا که در محله گم نشوی گزینه های بهتری هستند . هرچند به نظرم از اسم های آن دو هم بر می آید که در همین فضای سر در گمی به سر ببرد
درود مجدد بر جناب مهرداد گرامی
آقا من کجا کم پیدام؟ با این تفاسیر شما که کلا ناپیدایید؟! بندباز را توی بلاگفا تنها گذاشته اید با غارش
توی پرانتز اگر دوست داشتی بگو در چه حالتی بوده که نمی شده کتاب دست گرفت؟!
چهارشنبه 1 آذر 1396 ساعت 12:28
امتیاز: 0 0
پاسخ:
درود بر شما
ما اومدیم دست پیش بگیریم پس نیوفتیم که شما حواست بود حق باشماست . باید همه بیشتر باشیم. مخصوصا میله.
سوار بر دوچرخه
من اومده بودم؟ چرا یادم نیست.
اما باید بگم کتابهای صوتی دوست ندارم. معمولا راوی رو مخه
یکشنبه 5 آذر 1396 ساعت 20:55
امتیاز: 0 0
پاسخ:
بله تشریف آورده بودید .احیانا چون اینجا خیلی هم حرف برا گفتن نداشته از یاد رفته .
کتابهای صوتی در اولویت زمانهایی هستند که موقعیت دست گرفتن کتاب وجود ندارد جواب می دهد . مثلا در حال پیاده روی یا سوار بر دوچرخه در حال طی کردن مسیری هر روزه.
از مودیانو "در کافه جوانی گم شده" را خواندم کوتاه بود و دوست داشتنی. می خواهم شروع کنم کتاب هایی که قبلا خوندم دوباره شروع کنم. به نظرم حق با شماست با دوبتره خوانی جزییات و ریزه کاریهای بیشتری قابل درک است.
دوشنبه 6 آذر 1396 ساعت 09:49
امتیاز: 0 0
پاسخ:
از این نویسنده اینقدر نام کتابهای جدید به گوشم می خوره که تعجبب میکنم در پرکاریش . برام جالبه که اسم همه کتابها در فضایی نزدیک به هم به نظر می رسه :
خیابان بوتیک های خاموش
تا در محله گم نشوی
تصادف شبانه
در کافه جوانی گم شده
و .... از این قبیل
گویی همه آثاردر خلسه به سر می برند.
در این چند بازخوانی اخیر که من لذت بردم. امیدوارم که شما هم از آنها لذت ببرید . بعد از خواندن از آنها برای ما همم بگوئید .
+ میله بدون پرچم
سلام
من هنوز از مودیانو چیزی نخوانده‌ام... اما از مطلبی که نوشتی برای خواندن همین کتاب کنجکاو شدم... یعنی جذاب بود برایم بر خلاف آنکه احتمالاً شما و مداد چنین حسی نداشتید. شما آن را خوانده‌اید و من نه و این تفاوت کمی نیست! اما از این که بگذریم جایی از متن مرا به فکر انداخت که شاید ترجمه هم نواقصی داشته است:
"کدامیک را ترجیح می دهید تداوم عذاب یا کوتاهی خوشبختی ؟ کوتاهی خوشبختی."
طبیعتاً این سوال غلط است! مگر کسی تداوم عذاب را انتخاب می‌کند!؟ شاید عمر بالا به همراه عذاب در مقابل عمر کوتاه به همراه خوشبختی مد نظر بوده است. اگر من طراح سوال بودم: عمر دراز اما فاقد خوشبختی یا عمر کوتاه با عذاب کمتر.
پنج‌شنبه 16 آذر 1396 ساعت 14:19
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
این که میله بدون پرچم از مطلبی که این حقیر نوشته باشد ترغیب به خواندن کتابی شود باعث بسی افتخار و امیدواریست .
در باب تداوم عذاب و کوتاهی خوشبختی به موضوع خوبی اشاره کردی من مقصر نویسنده رو میدونستم و میگفتم آخه این یعنی چی ؟ یا بیشتر احتمال می دادم که شاید نویسنده قصد داشته نادانی طراحان سوال رو به رخ خواننده بکشه.
در غیر این صورت نوک پیکان به سمت مترجمه.متاسفانه الان دسترسی به ترجمه خانم ابهری ندارم ببینم چی گفته اما بنظرم باید تفاوت های زیادی با هم داشته باشند.
سوال شما هم که در هر دو حالت عذاب داره .و یا سوالی امیدوارانه تر این گونه میشه : عمر دراز فاقد خوشبختی یا یک عمر خوشبختی اما کوتاه؟
کلا گویا پاسخ به هر دو حالت جالب نیست
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک : عدم نمایش ایمیل بعد از درج
وب/وبلاگ :
      
Google

در کتابـــنامه
در کل اینترنت
کد جست و جوی گوگل